Nie każde ognisko jest takie samo. Różne konstrukcje dają różne efekty: jedne świecą wysoko i jasno, inne dają stabilny żar do gotowania. Oto cztery klasyczne konstrukcje i kiedy ich używać.
1. Piramidka (tipi)
Najczęstsza konstrukcja: patyczki oparte o siebie w formie stożka, z podpałką w środku. Pali się jasno i wysoko — idealna na wieczorne ogniska towarzyskie. Wada: szybko się wypala i wymaga ciągłego dokładania. Nie nadaje się do gotowania.
2. Szałas (log cabin)
Polana ułożone naprzemiennie jak ściany drewnianego domku, z podpałką w środku. Pali się stabilnie, długo i daje dużo żaru. Świetna do gotowania — na szczycie łatwo położyć ruszt. Wymaga więcej drewna na start.
3. Gwiazda (star fire)
Pięć-sześć długich polan ułożonych promieniście, z końcami zbiegającymi się w centrum. Podpałka w środku. W miarę jak końce się wypalają, przesuwasz polana do centrum. Najoszczędniejsza konstrukcja — idealna, gdy drewna jest mało.
4. Platforma (top-down)
Duże polana na dole, coraz mniejsze do góry, podpałka na wierzchu. Ogień schodzi w dół, paląc się długo i równomiernie. Daje dużo żaru i mało dymu. Najlepsza do obozowisk, gdzie chcesz ognia na wiele godzin bez ciągłego doglądania.
Która najlepsza?
Piramidka na imprezę, szałas do gotowania, gwiazda na szlaku, platforma na biwak. Niezależnie od konstrukcji — zacznij od naturalnej podpałki i suchego drewna. Reszta to kwestia ułożenia.